เที่ยวไปตามใจฝัน

         มือใหม่หัดเขียนครับ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ      ก็เริ่มเลยละกัน  

                สมัยที่ผมยังเด็ก (ประมาณชั้นประถมได้ )  พ่อทำงานอยู่บริษัทหนึ่ง ในเครือปูนซิเมนต์ไทย  ที่นั่นเขาจะมีบ้านพักตากอากาศให้พนักงานไปพักผ่อนได้ พอช่วงที่ผมปิดเทอมใหญ่ พ่อก็ติดต่อขอจองที่พักเพื่อจะพาลูกหลานไปเที่ยวกัน  แต่ตอนนั้นยังไม่ได้สิทธิ์ที่พักในทันที เพราะมีพนักงานคนอื่นติดต่อไปด้วยเหมือนกัน  ทางบริษัทจึงต้องใช้วิธีจับฉลาก  พ่อก็บอกว่า ยังไม่แน่ว่าจะได้หรือเปล่าเพราะมีคนยื่นเรื่องจองไว้เยอะมาก  จำได้ว่าประมาณ 20 กว่าคนได้  พอผมได้ยินที่พ่อพูดเท่านั้นแหละ ใจมันวูปไปเลย  คืออาจจะเป็นเพราะว่าเราตั้งความหวังไว้มากว่าจะได้เห็นทะเลแน่  ก็เกิดมายังไม่เคยเห็นเลยจริงๆเลยนี่ครับ (ของจริงทะเลเป็นๆน่ะครับ นอกนั้นก็เห็นจากทีวี หรือหนังสือเท่านั้นเอง )

                 แต่.....สวรรค์คงเข้าข้าง เด็กน้อยบ้านนอกอย่างผม 

         เย็นวันนึง  เมื่อพ่อกลับมาจากทำงานพร้อมข่าวดีว่าพ่อจับฉลากได้สิทธิ์บ้านพักตากอากาศของบริษัท   ผมเงี้ย ดีใจสุดๆเลยครับ วิ่งไปกอดพ่อ แล้วก็หัวเราะดังลั่นเลยครับ      

                 จากนั้น ผมก็ตั้งหน้าตั้งตารอให้ถึงวันไปทะเลให้ได้    อ้อลืมบอกไปครับ ทะเลที่ไปคือ ชะอำ ครับ  อ่า..เพื่อนๆหลายคนได้ยินอาจจะรู้สึกเฉยๆ  แต่คิดดูนะครับ คนที่ไม่เคยเห็นทะเลมาก่อน แล้ววันนึงจะได้เห็นของจริง มันจะตื่นเต้นขนาดไหน

          และแล้ว วันเดินทางก็มาถึง  พ่อใช้รถกระบะเก่าๆ คันนึง บรรทุกพวกเราไป  จากสระบุรีมุ่งหน้าสู่ ชะอำ  โดยมีสมาชิกไปด้วยทั้งหมด กว่าสิบคน  มีเด็กๆ ประมาณ 5 คน  ก็ญาติๆทั้งนั้นแหละครับ 

                  ระหว่างทางพวกเด็กๆอย่างผมก็คุยกันอย่างสนุกสนาน  ส่วนผู้ใหญ่ก็ได้แต่มองดูเด็กๆอย่างผมแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้   ทุกคนมีความสุขกันมากโดยไม่รู้สึกร้อนกับอากาศในเดือนเมษายนเลย 

            ก่อนจะถึง เพื่อนๆคงนึกภาพออกนะครับ ว่ารถจะต้องเลี้ยวเข้าถนนซอย ที่ตั้งฉากกับทะเล รถก็เคลื่อนมาเรื่อยๆ พวกเด็กๆทุกคนตอนนี้ต่างก็ชะเง้อมองดู คงหวังว่าจะได้เห็นทะเลก่อนใครๆ 

                   จนรถขับมาจะถึงสามแยก ซัก 50 เมตรได้  พวกเราก็ได้เห็นผืนน้ำสีฟ้าที่กว้างใหญ่ มีประกายน้ำระยิบระยับ  เราต่างพร้อมใจกันร้องเฮดังลั่น  พร้อมกับตะโกนว่า  ทะเล...ทะเล  มือก็พากันชี้ไปที่ผืนน้ำกว้างใหญ่นั้นไม่ยอมหยุด   จนรถแล่นเลี้ยวขนานกับผืนทะเลแล้ว  พวกเราก็ยังไม่หยุดชี้นิ้วตะโกนเรียกทะเลกันเลยครับ

            แต่ขณะนั้น ก็มีเพื่อนคนนึงเหลือบไปเห็น จักรยานถีบ ที่เป็นแบบสามตอนเข้า แกก็รีบชี้แล้วเรียกให้เพื่อนๆดูกันใหญ่  ก็เลยตื่นเต้นกันอีก  .... ก็แหม.... มันไม่เคยเห็นนี่ครับ  จะว่าไปแล้วตอนนั้นทำอะไรก็ไม่รู้สึกอายเลยเนาะ  ก็เด็กนี่นา

                    ถึงที่พัก ก็ช่วงบ่ายแล้วละครับ  พวกผู้ใหญ่ก็ช่วยกันขนของลงจากรถ  ส่วนเด็กๆทายซิว่าทำอะไรกัน  แน่......คุณเดาถูกครับ  เรามองตากันนิดนึง  แล้วสองเท้าก็ก้าวด้วยความเร็วมุ่งไปที่ทะเล

             สัมผัสแรกที่เท้าโดนทราย  ....  ก็ร้อนซิครับ...... แหมตอนนั้นน่ะแดดแรงมากๆ  แต่พวกเราก็ไม่สน ต่างวิ่งลงทะเลกันทันที  ดำผุดดำว่ายกันอย่างสนุกสนาน (ว่ายน้ำกันเป็นทุกคนนะครับ เพราะบ้านอยู่ใกล้แม่น้ำป่าสัก)  เล่นไปได้ซักพักพอมีคลื่นมา ก็บังเอิญว่าน้ำเข้าปากผม โอ้โฮ..เค็มปี๋เลย   ทีนี้ก็พากันดีใจอีกว่าน้ำทะเลมันเค็มอย่างนี้นี่เอง

                    เป็นอันว่า วันนั้น......พวกเราเล่นน้ำกันตั้งแต่แดดแรงๆ  จนไม่มีแสงแดดให้เห็น  ถึงได้ขึ้นจากน้ำ  พอกลางคืน ตอนนอนที่นอน ยังมีความรู้สึกเลยว่ากำลังลอยคออยู่ในทะเล รู้สึกว่าหัวมันลอยไปลอยมายังไงก็ไม่รู้

                ......และนี่ก็คือ ประสบการณ์การได้เห็นทะเลครั้งแรกของผม  เพื่อนๆ ที่มีประสบการณ์การเห็นทะเลครั้งแรกลองมาเล่ากันฟังบ้างนะครับ

edit @ 3 Apr 2008 21:18:20 by mrpopcorn